Jesienna wiosna

Wiosna zawsze była moją ulubioną porą roku − budząca się przyroda, odradzająca zieleń, ciepłe promienie słońca − to dla mnie magia. A czy równie magiczna była lektura powieści Anny Kańtoch, czy to raczej roztopy, błoto i plucha?

Sprawa dla reżysera

Wojciech Chmielarz nie próżnował podczas lockdownu. Chcąc wesprzeć swoich czytelników w trakcie tego trudnego czasu, stworzył historię w odcinkach, która przerodziła się w książkę. Czy rzeczywiście lektura Prostej sprawy daje ukojenie?

Uwikłanie

Wiele słyszałam o prozie Zygmunta Miłoszewskiego, dlatego, gdy w sieciowym spożywczaku zobaczyłam jego książkę w promocyjnej cenie, nie wahałam się ani chwili. Już po lekturze nie mogę powiedzieć, że żałuję zakupu, ale czy planuję przeczytać kolejne części tej trylogii?

Koniec Saszy

Czwarta i ostatnia część cyklu o Saszy Załuskiej. Czy odetchnąć z ulgą, że już po wszystkim, czy płakać, że to koniec? Jest dobrze. To wystarczy?

Co za dużo to niezdrowo

Czytelnik przyzwyczajony do dobrej literatury staje się wybredny i zaczyna więcej oczekiwać od autorów, którzy jak dotąd karmili go wspaniałościami. Gdyby ktoś podmienił nazwisko autora, oceniłabym tę książkę wyżej, ale skoro to pani Katarzyna…

Nocne światła

Są takie książki, w których już pierwsze zdanie, akapit czy strona mówi nam, że to będzie bardzo przyjemna lektura. Kilka na pozór niedbale skleconych zdań, a my już wiemy, że to jest to. Żulczyk wciąga.

Kwiatki Nieświętej Franciszki

Człowiek kontra natura w opakowaniu ze świetnej historii prowadzonej przez oryginalną bohaterkę. Olga Tokarczuk zabiera czytelnika w refleksyjną podróż po Kotlinie Kłodzkiej, nie szczędząc przy tym literackiego geniuszu.

Zapach zbrodni

Bonda nie zawodzi. Jeśli chodzi o misterną konstrukcję bohaterów powieści – zawsze można na nią liczyć. Mam wręcz wrażenie, że autorkę ogromnie cieszy wplatanie w treść wątków niepozornych, takich, o których można by pomyśleć, że są zupełnie niepotrzebne. Bo po co nam historia psa policyjnego wykorzystanego w śledztwie?

Ślepa sprawiedliwość

Nie pamiętam, kiedy ostatnio tak mocno porwała mnie fabuła. Nie mogę sobie przypomnieć, żebym kiedykolwiek wcześniej zbierała szczękę z podłogi podczas czytania książki. Nie kojarzę żadnej tak dobrze skrojonej powieści sensacyjnej. Całe szczęście, że Raz na zawsze nie oznacza wcale końca!

Książka - akcja!

To mój pierwszy skandynawski kryminał. Zgadza się – nie czytałam jeszcze Larssona czy Nesbø, więc nie mam porównania, do którego odwołuje się wydawnictwo w materiałach promocyjnych. I dobrze, dzięki temu Naśladowcy byli dla mnie wyjątkowym przeżyciem.

Książka z gór

Po Ślebodę sięgnęłam zupełnie w ciemno. Nie miałam pojęcia co to za gatunek ani o czym to jest – co za kot ukrył się w tym worku. Po prostu zaczęłam czytać. Czytać i się zachwycać.

Poprawny kryminał

Ostatni będą pierwszymi, a pierwsi stali się ostatnimi. Po Tylko martwi nie kłamią i Florystce sięgnęłam w końcu po prekursorkę cyklu – Sprawę Niny Frank. Niezmiernie się cieszę, że właśnie w takiej kolejności czytałam o przygodach Huberta Meyera. Dlaczego? Zapraszam dalej!

Kwiecisty kryminał

Wróciliśmy sprawdzić co słychać u psychologa śledczego Huberta Meyera, ale w życiu nie spodziewalibyśmy się aż takich zmian! Pan Hubert już nie pracuje w policji, nie mieszka w Katowicach, a na dodatek przeobraził się w pijaka-pustelnika! Na całe szczęście jedna rzecz pozostaje niezmienna – Bonda wciąż bajecznie pisze!

Zniewalający kryminał

Wcześniej bardzo rzadko czytałam kryminały. Wszystko wskazuje jednak na to, że w przyszłości się to zmieni. Po objętości książek Katarzyny Bondy od razu mogę stwierdzić, że to mordercy. Przyszli mordercy mojego wolnego czasu, którym ochoczo oddam się w niewolę. Będę typową przedstawicielką syndromu sztokholmskiego.