Po pierwszym spotkaniu z Dzikimi kartami miałam raczej negatywne odczucia – okazały się dla mnie zbyt dzikie. Zupełnie nieokrzesane przez Martina, którego ogromne nazwisko na okładce wydawało mi się jedynie wabikiem dla fanów Pieśni lodu i ognia. Skusiłam się jednak na kolejną odsłonę antologii i (prawie) wcale nie żałuję.
Balzak serwuje mi coraz lepsze kąski, a ja nie potrafię mu odmówić. Proszę wciąż o dokładkę, ślinię się na myśl o następnej książce i połykam z rozkoszą każde zdanie. Ta czytelnicza dieta nie tuczy i smakuje jak żadna inna. Zapraszam na kolejną porcję audiobooków z Komedii Ludzkiej.
Jeżeli częściej niż nakazywałaby to przyzwoitość, sięgacie z nieskrywaną radością po alkohol lub inny magiczny środek z kategorii używka, to bardzo możliwe, że odnajdziecie w tej książce cząstkę siebie. Może się okazać, że jakiś mały pierwiastek waszego jestestwa jest najgorszym człowiekiem na świecie.
