W Komedii ludzkiej miejsce Kobiety trzydziestoletniej przypada w Studiach obyczajowych i Scenach z życia prywatnego. Gdzieżby indziej, skoro włazimy z buciorami wprost do głów i serc bohaterów, a zawiłości społecznych niuansów wychodzą całkiem jawnie na plan pierwszy.
Jak dotąd Balzak nie rozpieszczał mnie szczęśliwymi zakończeniami. Na ostatnich kartach jego powieści pieniądz wygrywał z miłością, a płomienne romanse obracały serca kochanków w proch, tworząc z bliskich sobie ludzi chłodnych nieznajomych. Modesta Mignon kładzie kres tej czarnej serii.
Balzak po raz kolejny przedstawia historię zakochanej kobiety. Jakżeby inaczej! Tym razem rozkwita ona na francuskiej prowincji, a więdnie na paryskich chodnikach. Kontrast tych scenerii oraz literackie zapędy jej bohaterów to kluczowe elementy Muzy z zaścianka.
Niektórzy twierdzą, że nie biorą się za czytanie Komedii ludzkiej Balzaka, bo nie wiedzą, od czego zacząć. Chronologicznie, zgodnie z kolejnością powstawania dzieł, czy według przyjętego porządku? Jeśli sięgniecie po Dom pod kotem z rakietką, to tak jakbyście spełnili oba te warunki, a przy tym nie stracicie dużo czasu.
Boję się, że nie będę umiała nigdy stworzyć swojego balzakowskiego top ten. Zbyt wiele historii ex aequo znalazłoby się na pierwszym miejscu. Oto kolejny pretendent do złotego medalu literackiego – Podwójna rodzina.
Balzak serwuje mi coraz lepsze kąski, a ja nie potrafię mu odmówić. Proszę wciąż o dokładkę, ślinię się na myśl o następnej książce i połykam z rozkoszą każde zdanie. Ta czytelnicza dieta nie tuczy i smakuje jak żadna inna. Zapraszam na kolejną porcję audiobooków z Komedii Ludzkiej.
Nie potrafię uwolnić się od audiobooków z Komedii Ludzkiej. Jest coś w twórczości tego pisarza, coś magnetyzującego w jego umiejętności opowiadania o smutnych losach francuzów XIX wieku. Mam postanowienie, ale żadne tam noworoczne – chcę przeczytać wszystkie dzieła Balzaka.
Zabrałam Balzaka na przejażdżkę, a on w zamian zabrał mnie w prawdziwą podróż. Wziął mnie pod rękę i poprowadził po ulicach Paryża z 1819 roku. Opowiadał o nim przyjemnym głosem Wiktora Korzeniewskiego. Pokazał nędzę i bogactwo, miłość i bezduszność mieszkańców miasta. A w tym wszystkim biedny ojciec Goriot…
