Może się wydawać, że napisanie biografii to bułka z masłem – wystarczy nazbierać odpowiedni materiał dowodowy – trochę zdjęć, kilka opinii i książka gotowa. I pewnie czegoś ciekawego można by się z takiej publikacji dowiedzieć, ale czy dzięki niej naprawdę poznalibyśmy jej bohatera? A gdyby bohaterów było dwóch?
Jeżeli częściej niż nakazywałaby to przyzwoitość, sięgacie z nieskrywaną radością po alkohol lub inny magiczny środek z kategorii używka, to bardzo możliwe, że odnajdziecie w tej książce cząstkę siebie. Może się okazać, że jakiś mały pierwiastek waszego jestestwa jest najgorszym człowiekiem na świecie.
Uwielbiam książki mocno zakotwiczone w rzeczywistości, czerpiące z niej garściami, oparte na faktach, choćby najbardziej brutalnych i tragicznych. Dlatego z ogromną radością sięgałam po książkę powstałą dzięki współpracy Marka Krajewskiego i Jerzego Kaweckiego. A wrażenia po lekturze?
Nie ukrywam, że od dawna ciekawiła mnie praca seksuologa, a do profesora Starowicza nie mam nic prócz sympatii. Zawsze podobało mi się z jakim taktem, pięknie dobierając słowa, mówi na tematy trudne i skomplikowane, a często wstydliwe dla jego rozmówców. Hipnotyzuje swoimi wypowiedziami.
Michael Dobbs ponownie rozdaje karty. Choć na pierwszy rzut oka wydaje się, że niewiele się zmienia, to jednak wymieniona zostaje cała talia, a przy stole zasiadają już zupełnie inni gracze. Okazuje się, że z powieściopisarstwem jest jak z hazardem, autor wygrał fortunę przy pierwszym zakładzie i zamiast powiedzieć „pas”, blefuje w kolejnym i… przegrywa.
Dawno, dawno temu pewien polityk postanowił napisać książkę. Tak właśnie zaczyna się historia najpopularniejszego domku z kart, a może raczej trzech domków z kart tworzących jedną całość.
