Wcześniej bardzo rzadko czytałam kryminały. Wszystko wskazuje jednak na to, że w przyszłości się to zmieni. Po objętości książek Katarzyny Bondy od razu mogę stwierdzić, że to mordercy. Przyszli mordercy mojego wolnego czasu, którym ochoczo oddam się w niewolę. Będę typową przedstawicielką syndromu sztokholmskiego.
Czytają to jacyś wielbiciele absurdu? Jeżeli tak, to pewnie nie obcy jest Wam Monty Python i znacie (jeżeli nie z nazwiska, to z widzenia) Johna Cleese’a. Chociaż Tak czy inaczej… to jego pierwsza książka, pisał już od dawna. Nie prozę, nie wiersze – skecze.
Karty wyborcze stały się nośnikiem wielu emocji. Jedni wylewają na nie swoje żale i obficie rozpisują na temat politycznej sceny. Inni dopisują do listy fikcyjne postacie lub rysują sarnę z krzesłem na głowie. Klasyczny krzyżyk przy nazwisku kandydata wydaje się powoli przechodzić do lamusa. Czy to dobrze, że władze pozwoliły nam na odrobinę szaleństwa przy urnach?
